سخن مطهر

ماه رمضان، ماه آزاد شدن است.

?امام صادق (ع) مي‏فرمايد: گرچه روزه گرفتن سخت و دشوار است، ولي لذت شنيدن اين نداي خداوند كه مي‏فرمايد ﴿يا أيها الذين امنوا كتب عليكم الصيام﴾ خستگي روزه را از انسان مي‏گيرد: «لذة ما فى النداء أزال تعب العبادة والعناء» با شنيدن اين ندا عبادت براي ما سهل و روان مي‏گردد.

?رسول خدا (ص) در آخرين جمعهٴ ماه شعبان خطبه‏اي ايراد فرمودند كه: «يا أيّها النّاس إنّ أنفسكم مرهونةٌ بأعمالكم ففكّوها باستغفاركم» مردم شما آزاد نيستيد؛ در قفس هستيد. و نمي‏دانيد كه در قفس هستيد. گناهانتان شما را در قفس زنداني كرده است. در ماه مبارك رمضان با استغفار، خود را آزاد كنيد. انسان گناهكار بدهكار است و بدهكار بايد گرو بسپرد. اينجا خانه و زمين را به عنوان گرو قبول نمي‏كنند؛ بلكه جان را به گرو مي‏گيرند. آنكه مي‏گويد من هر چه بخواهم مي‏كنم، هر جا بخواهم مي‏روم و هر چه بخواهم مي‏گويم، او اسير است؛ آزاد نيست. گرفتار هوس و آز، برده است نه آزاد.

?هيچ ارزشي در اسلام به اندازه ارزش آزادي نيست. علي (ع) مي‏فرمايد: «من ترك الشهوات كان حرّاً» آزاد كسي است كه شهوتها را ترك كند. معصومين (ع) در بسياري از كلمات به ما آموختند كه آزاد بشويد. آزاد شدن از دشمن بيروني چندان مهم نيست.آزاد شدن از دشمن دروني مهم است.

?راه تشخيص بنده بودن يا آزاد بودن اين است كه اگر به دلخواه خود عمل مي‏كنيم معلوم مي‏شود در قفس آز و طمع زنداني هستيم؛ و اگر به خواستهٴ خداي سبحان عمل كنيم، آزاد هستيم. انسان آزاد به غير خدا نمي‏انديشد.

?از برجسته‏ترين وظايفْ در ماه مبارك رمضان آزاد شدن و رهيدن است. انسان بايد اين قفسها و ميله‏هاي پولادين را كه با دست خود ساخته بشكند.

?راه آزادي، استغفار و طلب آمرزش است. از اين رو گفته‏اند: در شبانه‏روز چندين بار بگوييد «استغفر الله ربى وأتوب إليه». در نماز و غير نماز براي خود و ديگران طلب آمرزش كنيد، نه براي رهايي از آتش و نه براي رفتن به بهشت و متنعم شدن در آن بلكه بايد هدف بالاتر از اين مسائل باشد.

?انقلاب اسلامي هم براي آزادي بود؛ اما نه آزادي از بندگي خدا. انقلاب براي اين بود كه ما بندهٴ خدا شويم و لاغير. دين را از حكومت ديگران نجات دهيم تا فقط در اختيار خداوند باشد.امير مؤمنان (ع) در نامه‏اي به مالك اشتر مي‏فرمايد: «إنّ هذا الدين كان أسيراً فى أيدى الأشرار، يعمل فيه بالهوي ويُطلب به الدنيا» اين دين اسير دشمنان بود، به ميل خود عمل كرده و دنياطلبي مي‏نمودند.

?كساني كه در دنيا شكست مي‏خورند گرفتار اسارت نفس هستند. هم ميل به ماندن در دنيا دارند و هم از رها شدن مي‏ترسند. اسلام اين دو اصل را محكوم، و دو اصل اصيل ديگري جايگزين آن كرده است: يكي اينكه به طبيعت دلْ نبنديد، ديگر آنكه از ماوراي طبيعت نترسيد.

?علي (ع) فرمود: «ألا حرٌّ يَدَعُ هذه اللّماظة لأهلها» آيا انسان آزاده‏اي پيدا مي‏شود كه اين ماندهٴ لاي دندان نسل گذشته را ترك كند؟ آنچه فعلا ً به نام دنيا است مانند مقام، مسكن، زمين يا ثروت و… از آنها نسل قبل، استفاده كرده و لاي دندانش مانده و امروز به شما رسيده است. آنچه فعلا ً در روي زمين است، همهٴ اين مقامها، ثروتها، اوهام و خيالها، ته‏مانده و لُماظه‏اي است كه انسان آزاده بايد آن را رها كند.

?در قرآن كريم مي‏فرمايد: ﴿كُلُ امرءٍ بما كسب رهين﴾ يا: ﴿كلّ نفس بما كسبت رهينة﴾ همه در گِرو عمل خويش هستند. فقط يك عده آزادند: ﴿إلاّ أصحاب اليمين﴾. اصحاب يمين افرادي هستند كه، مصاحب با ميمنت و همنشين با يُمن و بركتند. چيزي جز بركت از آنها انتظار نمي‏رود. و آنها هم كاري جز يُمن و بركت ندارند. اين بهترين نعمت است كه خداوند سبحان ما را به تحصيل آن فرا مي‏خواند.

?ماه رمضان، ماه آزاد شدن است؛ هر روز كه مي‏گذرد، يك بند از بندهايي كه با دست خود تنيده‏ايم، بايد بگسلد تا آزاد شويم. بهترين راه براي آزاد شدن پي بردن به حكمتهاي عبادات است.

 (منبع : #حکمت_عبادات صفحه ۱۲۸ تا ۱۳۱)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 + 5 =